Herinneringen zitten ook tussen de foto’s in

We hebben onze telefoon altijd bij de hand. Verjaardagen, vakanties, eerste stapjes of zelfs eerste dates, maar ook gewone zondagen. Van bijna alles bestaat wel een foto.

En toch: wanneer je jaren later door die foto’s bladert, als je daar al toe komt, merk je dat ze maar een stukje van het verhaal vertellen.

Je ziet bijvoorbeeld de verjaardagstaart nog op de foto, maar weet je nog:

• Welk eten toen absoluut favoriet was?
• Welke uitspraak iemand voortdurend gebruikte?
• Welk liedje maandenlang op repeat stond?
• Hoe een gewone woensdagavond eruitzag?

Het zijn vaak net de gewone dingen die verdwijnen

Grote gebeurtenissen blijven meestal wel hangen. Een geboorte, een reis, een verhuis, een eerste schooldag.

Maar het dagelijkse leven verandert langzaam. Daardoor merk je vaak niet dat iets “de laatste keer” was of dat een gewoonte ondertussen verdwenen is. Die vaste frietjes op woensdagmiddag na schooltijd bij oma, bijvoorbeeld. Dat is een herinnering die ik zelf erg koester. Maar haar typische uitspraken of de logica achter de lottocijfers die ze elke week steevast invulde, die kan ik me al veel moeilijker voor de geest halen. 

Een foto bewaart het beeld, niet per se het verhaal 

Foto's tonen je achteraf hoe iets eruitzag. Maar dat is een heel beperkte momentopname. Hoe iets voelde, wat eraan voorafging of waarom iemand net zo uitbundig lacht op die foto, is iets dat we onszelf moet herinneren. En dat lukt niet altijd door de continue stroom aan nieuwe ervaringen en prikkels. 

Maar het is net die context die een herinnering persoonlijk maakt. En dat is net wat we vaak het meest (willen) koesteren. Moet elke gebeurtenis daarom een dagboekpagina krijgen? Neen, daar geloof ik niet in. 

Wel in het bewaren van herinneringen op eenvoudige, kleine manieren. Iets beschrijven in één simpele zin bijvoorbeeld. Of elk jaar dezelfde vragen stellen/invullen. En natuurlijk kunnen grotere verhalen wel volledig bijgehouden worden, voor volgende generaties desnoods zelfs. Maar door enkele kleine details bij te houden, kan je later het volledige verhaal terugbrengen, in plaats van enkel dat beeld op de foto. 

Bewust stilstaan bij wat je later nog wil weten

Misschien is het juist dat ene zinnetje. Dat iemand vroeger alleen boterhammen zonder korst wilde.
Dat jullie elke zondag hetzelfde deden. Dat je op je achtste dierenarts wilde worden. Of wat je zelf in een bepaalde periode van je leven belangrijk vond.

Dat zijn dingen die op het moment zelf nauwelijks bijzonder lijken, totdat ze verleden tijd zijn. Net dat idee ligt mee aan de basis van de producten die ik bij Onnilahja aanbiedt. Geef een plekje aan dingen die vandaag heel gewoon voelen, zodat ze later extra waardevol kunnen worden.